jafnrétti

Gamlehh ghetto hooligan situr við tölvuna að myrða tímann fram að ÍR-leik osso tónleikum í borg óttans yfir eins og einum eða tveimur fernum af djöfladjús. Hvers vegna ekki að blogga?!

Búinn að ganga um með lítinn bloggling í kollinum í nokkurn tíma sem bjórauglýsing nokkur vakti aftur til lífsins. Var þar á ferðinni auglýsing fyrir Lite öldósir þar sem raknir voru nokkrir “merkustu” atburðir í sögu íslenskra kvenna. Skemmst er frá að segja að þar bar hæst sundbolir, bikini-sundföt, fegurðarsamkeppnir og jú þessi umræddi horbjór. Nú hef ég ekkert sérstaklega verið orðaður við femínismann en þykir mér þessi sýn auglýsingafólks alveg mögnuð og væri nokkuð athyglisvert að sjá hvaða, og jafnvel hvernig, fólk kemur svona löguðu á koppinn.

En það sem þó hefur vakið meiri furðu mína þetta sumarið og var upphafið af þessum pistli eru dagskrár sjónvarpstöðvanna Skjás eins og Stöðvar tvö. Í skugga fótboltahátíðarinnar á RÚV þótti forkólfum áðurnefndra stöðva alveg kjörið að henda upp einshvers konar stelpudagskrá. Því jú eins og allir vita þá horfa kvenmenn eigi á íþróttir og þarf því að sníða dagskrá sérstaklega að þeim svo þær hafi nú eitthvað að gera á meðan pungsveittur makinn situr öskrandi fullur með hinum gaurunum yfir sparkinu. Og hvað er það sem er talið höfða til kvenna? Jú ógrynni af “raunveruleika”-þáttum um allt frá vafasömum útlitsbreytingum til leit heilalausra puntudúkka að ýmist einhvers konar ást eða frama í því að vera gína, vandamálaþættir, sápuóperur og svo lélegar sjónvarpsmyndir að þær komast ekki einu sinni með tærnar þar sem B-myndir hafa hælana!

Er þetta virkilega sýn manna á kvenmenn?! Eru þær upp til hópa vælandi fífl og einskis nýtar puntudúkkur?! Og það merkilegasta af öllu fannst mér að er ég fletti því upp á netinu þá kom það í ljós að dagskrárstjóri og aðstoðardagskrárstjóri Skjás eins eru hvoru tveggja kvenmenn. Ja hérna hér, konur eru konum verstar segi ég nú bara. Er það nema furða að ólöglegt niðurhal blómstri á stormskerinu?

Ojæja, vællinn búinn. Yfir og út.

steríótýpur

Mér var litið á baksíðu Tuttuguogfjögurra stunda rétt í þessu og þar blasti við mér eitthvað sem ég persónulega myndi hreinlega telja til heimsku og fæ ekki skilið hvurnig ratar á prent.

Í fyrsta lagi grein einhverrar Þóru Þórarinsdóttur sem “vill sjónvarp allra landsmanna” undir yfirskriftinni “Sjónvarpið þarf sér-íþróttarás”. Í henni tekur hún til við að rekja eitthvað sem kalla mætti rök fyrir þessari bón sinni að Sjónvarpið opni sér rás undir íþróttir af því að annars séu þeir ekki að þjóna öllum landsmönnum vegna þess að það eru svo margir sem hafa ímugust á íþróttum. Væl sem kunnuglegt er í kringum öll íþróttamót er sýnd eru á RÚV. Vandinn við “rök” þessi er sá að ég og fjölmargir gætum þá alveg eins tekið við að væla yfir því að Sjónvarpið sýni t.d. sápuóperur, kvikmyndir eða jafnvel táknmálsfréttir af því að það þjónar ekki mínum áhuga eða þörfum og þar af leiðandi ekki “öllum landsmönnum”, og þar með ætti RÚV með það sama að opna sér rás fyrir kvikmyndir, þætti, fréttir eða hvaðeina sem þjónar ekki öllum landsmönnum! Það eina sem yrði þá eftir á aðalrás RÚV er efni það sem næst kemst því að fá 100% áhorf, Júgravísjón, handboltalandsleikir, Spaugstofan og Áramótaskaupið í öll mál og verði þá landsmönnum að góðu! Það verður aldrei öllum gert til geðs svo það eina sem ég vil segja við Þóru og hennar líka er sjöttðefökköpp og finndu þér eitthvað annað að gera yfir íþróttavertíðir en að glápa á imbakassann!

Því næst rak ég augun í greinling undir yfirskriftinni “Forkastanlegt og ótrúlegt” þar sem formaður félax eldri borgara í Reykjavík hneykslast á því að nýfangelsaður eiturlyfjainnflytjandi sé löggilt gamalmenni. Merkileg ekki-frétt vaðandi í aldursfordómum frá manneskju sem ætti jú að vita betur sem talsmaður krumpudýra í borg óttans. Hef aldrei skilið fólk sem heldur að hitt og þetta megi ekki lengur sé það komið á vissan aldur. Ég hef sem dæmi valdið ófáum vinum og vandamönnum gríðarlegum vonbrigðum með því að fullorðnast ekki í einum grænum um leið og ég varð þrítugur! Punktið þetta niður: Fíflagangur, hlátur og lífsgleði er eitthvað sem ber að brúka í æsku sinni og trappa svo niður þar til maður endar sem gleðisnauð afturganga í biðsal dauðans.

Þetta var röfl daxins í boði Zitromax-sýklalyfja.

15 og hálf mínúta

Hið krúttlega en jafnframt daunilla rassgat hefur öðlast semí-frægð á ný í bloggfærslu hæstvirts herra Doktor Gunna:

“11.06.08
Á nýju plötunni, sem kemur út í haust, verður að öllum líkindum kóverlag með nýjum texta eftir mig sem heitir Rassgat. Rassgat er bæði net og com.”

Magnetic sjitt, ég sem hélt að mínar fimmtán mínútur væru löngu búnar og dauðinn væri á næsta leyti. Nú er toppnum lox náð og get ég því farið að velja ilmsteininn sem skal brúkast er ösku minni verður sturtað niður við hátíðlega athöfn við undirspil “Seasons in the Sun (gusgus David remix)” í flutningi Leoncie og Júró-bandsins. Þér er ekki boðið.

kjaftæðehh

Mér hefur alltaf þótt það fremur kyndugt að þurfa að segja mig úr hinu og þessu sem ég skráði mig ekki í til að byrja með. Og hef ég að sama skapi þótt kyndugur fýr að hafa skoðanir á málunum og velja mér leið sem hentar mér í stað þess að gera bara eins og hinir. Sérviska? Máski. Merki um lífsmark, án efa.

Þjóðkirkjunni hef ég sagt mig úr af augljósum ástæðum en skil þó upp að vissu marki hví ég var skráður í það helgislepjubákn, það var ákvörðun foreldra minna. Eða öllu heldur þá flutu þau með meginstraumnum eins og flestir. Ég kýs, að vandlega íhuguðu máli, að standa utan við öll trúfélög og óska þess að aðrir beri einnig gæfu til þess að taka ákvarðanir í stað þess að vera skoðanalaus dauðyfli. (Nú er bara að bíða þess að skattpeningar mínir hætti líka að renna til trúfélaga… ó Útópía hvar eruð þér?!)

Heilbrigðisgagnagrunninum margfræga þurfti ég að segja mig úr án þess að hafa nokkurn tíma gefið leyfi til þess að upplýsingar mínar yrðu brúkaðar á nokkurn máta annan en í það sem liggur í augum uppi. En miðað við fárviðrið sem varð í kringum gagnagrunninn á sínum tíma þá er það býsna fyndið að eftir því sem ég kemst næst þá komst hann aldrei í gagnið. En það breytir því þó ekki að meirihluti þjóðarinnar hefur með þögn sinni gefið leyfi fyrir því að heilsufarsupplýsingar þess verði notaðar. Í göfugum tilgangi og til framdráttar læknavísindunum segja sumir, í annarlegum tilgangi og undir þumli “stóra bróður” segja aðrir. Hvort heldur sem er þá kæri ég mig lítt um að viðkvæmar upplýsingar um mig séu til en þar sem slíkt er óhjákvæmilegt þá a.m.k. að þær fari þá ekki annað en þangað sem eðlilegt getur talist.

Hjá þjóðskránni frábað ég mér það að vera hluti af úrtökum skránnar sem svo seldar eru þriðja aðila. Og þó hafði ég aldrei beðið um að vera með í neinu slíku, einungis gerst svo djarfur að búa á Íslandi. Ætli almenningur vita almennt af þessari aukabúgrein Þjóðskránnar og hví það losnar seint við símasölumennina hressu?!

Í símaskránna þurfti ég að biðja um sérstaka merkingu sem myndi banna að upplýsingar mínar þar væru notaðar til símasölu, sem þó virkar ekki nema sölumennirnir séu heiðarlegir og/eða maður sé ekki hluti af úrtaki þjóðskrár til símasölufyrirtækjanna hvimleiðu eins og áður segir. Merkilegt nokk.

Síðast þegar ég ferðaðist með flugi þá þurfti ég að afþakka aukaþjónustu og þ.a.l. aukakostnað í stað þess að panta þjónustuna auknu sérstaklega. Svoleiðis vinnubrögð virðast reyndar algild á Netinu því miður.

Ég hef oft átt rökræðurnar um “núllpunktinn” góða. Af hverju fáum við ekki að hefja lífið, eða lifa því ef því er að skipta, án þess að vera skráð í eitt eða neitt nema þá máski samfélag manna og lýðræðið sem var ákveðið að notast við? Hvenær færðist “núllpunkturinn” þannig að með lífinu fáum við nú alls konar óumbeðinn aukabónus/vesen í stað þess einfaldlega að nálgast sjálf það sem við viljum eða vanhagar um? Megum við búast við því að með tímanum fylgi með fæðingarvottorðinu torfært smátt letur sem tíundar allt það er við höfum skuldbundið okkur í einungis með því að vera til?

Mér finnst umhverfi mitt og samferðarfólk oft skrýtið. Því finnst yfirleitt það sama um mig. Það virkar fínt. Góðar stundir.

and the wiener is…

Hef komið mér upp þeim ósið síðustu árin að sofna alltaf út frá sjónvarpinu þegar ég sef einn. Gengur það allajafna hratt og örugglega að sofna yfir einhverjum leiðindunum á Skjáeinsömlum, stöð sem svo skemmtilega vill til að stefnir hraðbyri í að verða álíka mikill viðbjóður og Stöð tvö.

En hvað um það, í þetta skiptið setti ég fyrir einhverja rælni yfir á TottPíví sem heitir víst núna Skífan Té Vaff og nú er ég bara fastur yfir stöðinni enda virðast þeir hafa alveg magnað lag á að spila eingöngu horbjóð þarna. Tónlist sem er svo mikið ógeð að hún verður hreinlega heillandi í ógeðslegheitum sínum. Hallast ég helst að því að ég hafi dottið inn í einhvern raunveruleikaþátt sem gengur út á að finna versta tónlistarmann sögunnar. Og get ég þá sagt ykkur þau stórkostlegu tíðindi að maðurinn er líklega fundinn! Þrátt fyrir gríðarlega keppni frá ammmrískum poppgeldingum svo sem Bon Jovi, Nickelback, R. Kelly og hvað þetta allt heitir sem kallar sig ýmist rokkara ellegar errogbé-tónlistarmenn, þótt hvorugt séu, þá gladdi það mitt litla hjarta að finna allan vafa hverfa úr hjarta mínu er ég sá kauða er kallast Robin Thicke. Kann engin frekari deili á þessum yfirgeldingi en þetta mun vera án nokkurs efa sá alversti tónlistarmaður sem ég hef nokkurn tíma á ævi minni heyrt í! Mæli eindregið með því að fólk tékki á þessum gaur því jú það er mun auðveldara að læra að meta fegurð þegar þú hefur ljótleikann til viðmiðunar.

Góða nótt.

l’incroyable vérité

Jújú, bloggið lifir enn góðu lífi sem og yðar undirritaður. Hef bara lítið haft að segja því ég hef verið ofsalega upptekinn við að gera ekki neitt, og vinna þess á milli… svona líkt og þið hin að því er virðist því langflest bloggin sem maður kíkir á virðast stone dead!

Naunaunau, Barbie-strákurinn og mamma hans komust áfram í Evróvísjón með hið ágæta popplag “Fullkomið líf“. Eins gott að lagið sem ég held með, Divine með Sébastien Tellier frá Frans (orðið á götunni hermir að hann komi á stormskerið áður en langt um líður til að spila hljómlist sína), hafi verið öruggt í aðalkeppnina því lögin sem ég hélt með í forkeppnunum tveimur, Belgía og Búlgaría, komust ekki áfram. Minns bara orðinn Evróvísjón-nörri á gamals aldri en það þarf svo sem ekkert að koma á óvart, hef alltaf verið sérlegur áhugamaður um vonda popplist! En áhuginn þetta árið skýrist eins og áður sagði af þátttöku Tellier í keppninni sem og nauðsynlegri upphitun fyrir hið árlega og sérlega hressa Evróvísjón-teitis auk. Vive la France!

PjéEss: Nei, sparkbolti verður ekki ræddur á þessum bænum nema að umræðuefnið sé stórveldið Í.R.

nígeríu-svindl

Langaði bara að deila með ykkur þessu prýðilega peningaplokksbréfi er ég fékk um daginn. Ég svaraði því og ætlaði að leika mér svolítið með þetta en nennti því svo ekki og eftirlæt ég því ykkur þetta… ef einhver hefur nennu og nægan frítíma þá má eflaust skemmta sér með þetta vikum ,ef ekki mánuðum saman! Gjörið svo vel…

—– Original Message —–

From: Martinez Morgan

To: David Hasselhoff jr.

Sent: Saturday, May 17, 2008 6:30 PM

Subject: thanks for your good intentions.

Dear David Hasselhoff jr,

Thank you very for giving my message a quick attention, it was very necessary for me to contact you because my health is failing as the days go by and I will not want all my struggle to go invain, I am going to be as direct as possible. I will need you to send me your full names, contact address, cell phone numbers so that I can forward these to the Bank where the funds his as the information of my Cousin, once this is done you will then be the one to continue direct contacts with them and further give them instructions on how the money should be sent to you.

I will want a kind of gauranty from you in the form of a writen commitment that you will carry out my instructions on how I want the money to be distributed when you have collected it, of course your efforts will not go unrewarded. You will be very well compensated for your efforts and handsomely reimbursed for whatever you incur , but if you fail to distribute the balance money according to my instructions and decide to keep all or most of it to yourself then you will automatically loose your status as my Cousin and have the whole money forefeitted i have will this funds to God almighty incase anybody have it in mind to con me due to my present state then the person might just be looking for the anger of God to visit him or her wherever he or she his.

This is the last of my treasures and I want whoever is going to be entrusted with it to be worthy thereof, and to also be in the position to be able to live up to his/her responsibilities.
Please bear with me if I am slow to responding to your messages as they come, I am not finding it easy even writing this message but I am very happy that I am in communication with someone like you. I hope that this relation will give me a ray of hope to look forward to the next day, please keep intouch with me as much as possible so that I will always have something to look forward to.

Please contact me on this new email address only from now on regarding this matter and I want you to keep all our dealings very confidential, I will appreciate a quick response from you and treat this whole issue with urgency.

Best wishes,
J. A Morgan

—– Original Message —–

From: “David Hasselhoff jr.”

To: <mar.morgan54@gmail.com>

Sent: Friday, May 16, 2008 8:00 PM

Subject: Re: Help Please.

> Hello my friend!
>
> Of course I will help, whatever I can do for the orphans of the world! I
> love orphans! Especially orphan teenage girls that look like the great
> Jóhanna Sigurðardóttir! So what can I do for you, I myself suffer from the
> disease of brundfyllisgremja so I maybe this can help me too.
>
> Best regards,
> Reverend Hasselhoff jr.
>
> —– Original Message —–
> From: “Grant, Cindy” <GrantC@neco.edu>
> Sent: Friday, May 16, 2008 6:57 PM
> Subject: Help Please.
>
>
>
> Dear Sir,
>
> My greetings to you and your lovely family! This mail might come to you as
> asurprise and the temptation to ignore it as unserious could come into your
> mind; but please consider it a divine wish and accept it with a deep sense
> of humility. My name is Jose A. Martinez. I am a 54 years old man, I am
> Cuban currently residing in VENIZUELA (VENIZUELA). I was formerly living in
> Cuba and served under Castro`s government but had to run into self exile
> after the ruling Government of Fidel Castro closed in on my family on
> accusations of anti-government statements, I was once married with two
> children but my family also my wife and children escape to america before
> they where one of those vitim in world trade centre. l did made a lot of
> money serving Castro and on getting to VENIZUELA,
>
> I have been a merchant here in VENIZUELA dealing in Ornamentals, Oriental
> Carpets and Artifacts and life was very smooth for me until about three(3)
> years ago when I was first diagnosed of Stone kidney.
>
> Before this happened my business and concern for making money was all I
> lived for, I never really cared about other values in life. But since the
> loss of my family and hometown, I have found a new desire to assist helpless
> families. I have been helping orphans in orphanage/motherless homes. I have
> once donated some money to orphans in war ravaged Eritrea, Somalia, Sudan
> and some East European Countries. Before I became ill,
>
> I kept $ 4.5 Million in a long-term deposit vault of a finance company and I
> now that i have lost my 2 kids and my lovely wife who was suppose to be next
> of kin when the money was deposited and if I died without putting some one
> incharge to use it for the help of those motherless and homeless as well as
> orphanege homes so that the money will not automatically go into the coffers
> of the finance company and I don`t want this to happen.
>
> I have left the hospital and presently receiving treatment in an acupuncture
> clinic, I have been undergoing treatment for Stone kidney at the hospital. I
> have since lost my ability to talk and my doctors have told me that I have
> only a few months to live. It is my last wish to see this money distributed
> to those who really needs it then allowing it to get lost in the bank or any
> organizations will not use it for the good work of GOD.
>
> Because relatives and friends have plundered so much of my wealth since my
> illness, I cannot live with the agony of entrusting this huge responsibility
> to any of them. Please, I beg you in the name of God to help me collect the
> deposit and distribute it amongst charity organizations. Use your judgement
> to distribute the money and feel free to reimburse yourself when you have
> the money for any cost you incur during the process of collecting and
> distributing the money to charity organizations. I am willing to offer you a
> reward If you are willing to help, please reply as soon as you can on my
> alternate email address:(mar.morgan54@gmail.com). Looking forward to hearing
> from you soonest.
>
> Best wishes,
> J. A Martinez

Good times!

hrezzleikinn í fyrirrúmi

Vinsælasta spurningin þessa dagana er “Ertu byrjaður að vinna einhvers staðar?”. Gleður mitt litla hjarta í hvert skipti sem ég heyri hana þar sem ég hef ekki einu sinni fengið svo mikið sem atvinnuviðtal á þessum eina eða eina og hálfa mánuði sem ég hef verið að sækja um störf. Fyrir utan það að vera orðinn nett pirr og velta fyrir sér nojuðum spurningum eins og “Ætli síminn minn sé eitthvað bilaður?!” eða “Sendist umsóknin ekki örugglega?!” þá langar mann hreinlega á stundum bara að gefast upp og fara aftur eitthvað út. Er meira að segja farinn að athuga með nám annað hvort erlendis eða hér heima. Ýmislegt sem vekur áhuga svo sem heimspeki, stjórnmálafræði, trúabragðafræði, félagsfræði og fleira í þeim dúr… eeeeeeen ég er ekki alveg til í að gefast upp strax. Hef aðallega verið að sækja um skrifstofu- og sölustörf ýmis konar auk nokkurra útúrdúra hjá atvinnumiðlunum á netinu en eina sem ég hef fengið er svona stöðluð umsókn-þín-hefur-verið-móttekin-meil svo líklega er kominn tími til að breyta um nálgun. Gamlehh þarf bara að fara fyrr út á daginn og koma við í eins og einu eða tveimur fyrirtækjum áður en í ræktina er haldið en hana hef ég stundað af miklu kappi núna upp á síðkastið. Helvíti fínt að vera kominn aftur af stað eftir sex mánaða hlé á meðan maður var á danska kúrnum, þ.e. ruslfæði og öl! Svo hjálpar þetta manni auðvitað bara við að halda sér gangandi og fara ekki að sóa deginum í eitthvað volæði yfir því að lítið sem ekkert hafi gengið hjá manni hér á stormskerinu síðan heim var komið frá Danaveldi. Hojhojhoj! Meðleigjanda mínum, henni Elvu Rut, hefur ekki gengið par vel í atvinnuleitinni heldur en skemmtilegt nokk þá er hún skoppandi um af spenningi yfir tilboði um verkefni í kvikmyndabransanum í þeirri ágætu borg Los Angeles þar sem ég dvaldist um skamman tíma á síðustu öld sælla minninga.

Svo er árshátíð gamla vinnustaðarins, Póstsins/TNT, á laugardag og mun ég kíkja þangað að skála með pakkinu, alltaf gaman að hitta gömlu vinnufélagana. Sem nota bene minnir mig á næstvinsælustu spurninguna þessa dagana, “Ertu byrjaður aftur uppi í Pósti?!”. Onei, ekki byrjaður þar og það stendur ekki til þar sem ég veit ekki betur en að allar álitlegar stöður þar séu mannaðar. Eðalvinnustaður og ekkert slæmt um hann að segja en mig langar hreint út sagt bara ekkert að taka skrefið til baka og fara að vinna t.d. sem bílstjóri eða annað slíkt. Been there, done that eins og maðurinn sagði og mig klæjar í puttana að fá að takast á við eitthvað starf sem er einhver áskorun þar sem metnaður minn og keppnisskap fær að njóta sín. Ef það þá býðst einhvern tíma…

hristist fyrir notkun

Jú góðan dag. Það fer prýðilega um okkur skötuhjúin hérna röngu megin Hringbrautar í 107. Hef ekkert að segja en vildi samt segja ykkur það. Andlaus. Tómur. Latur. Grænmeti. Seinna.

áfram ísland

Nóg hefur verið að gerast í íslensku þjóðfélagi síðustu daga. Fyrir utan að yndið ykkar hann Dabbipabbi flutti á Fálkagötuna þá hefur það verið helst í fréttum að nýr meirihluti hefur enn og aftur verið myndaður hér í borg óttans, borg hvers miðbær er í útrýmingarhættu og að íslenska landsliðið í handbolta hefur verið í eldlínunni á Evrópumeistaramótinu í Noregi.

Þykir mér sem stjórnmál á Íslandi hafi beðið mikla hnekki í öllu þessum klækjum og prettum sem hafa verið viðhöfð síðustu misserin í Reykjavíkinni og sér í lagi þykir mér Sjálfstæðisflokkurinn hafa farið illa út úr þessu valdabrölti. Líkurnar á að Vilhjálmur verði borgarstjóri á ný tel ég litlar sem engar því fyrir það fyrsta þá er meirihlutinn afar veikur eins og alltaf er bent á en hitt tel ég þó líklegra að Sjálfstæðismenn sjálfir uni manninum ekki forystu mikið lengur ætli þeir ekki að bíða skipbrot í næstu borgarstjórnarkosningum. Kosningum sem ég tel fullvíst að bæði Framsókn og Frjálslyndir/Óháðir muni bíða afhroð í enda munu gjörðir þeirra dæma sig sjálfar.

Þó þeim sem fara með völd í borginni verði seint bjargað þá er hefur hópur góðs fólks tekið sig til og reynt að sporna við þeirri þróun að vor yndislegu auðmenn ryðjist með offorsi yfir miðbæinn okkar og planti risavöxnum kössum um allt. Miðbær sem vissulega hefur oft mátt muna fífil sinn fegurri en það er þó enginn ástæða til að eyða honum. En rétt eins og í pólitíkinni þá hafa auðmennirnir oft á tíðum beitt klækjum og prettum til að ná sínu fram og hafa einungis peningasöfnun að leiðarljósi. Ekki skilja það sem svo að ég sé á móti framþróun eða breytingum en hví ekki að staldra við og mynda einhverja heildræna stefnu í miðborgarmálum áður en hús sem hafa söguleg og jafnvel tilfinningaleg gildi fyrir fjölmarga eru horfin… hugsum okkur tvisvar um áður en hörmungar sem gamla Morgunblaðshúsið, kassinn á milli Hótel Borgar og Apóteksins eða háhýsin í Skuggahverfinu verða það eina sem eftir eru í miðborginni, nóg er nú landsvæðið til að byggja nýtt án þess að fórna hinu gamla. Hlutir geta virkað alveg prýðilega þó þeir séu gamlir og líti ekki út eins og steingeldur steypuhnullungur í Innlit/útlit.

Og skemmst er frá handboltanum að segja að Ísland hefur hreint út sagt bara skitið langt upp á bak sér! Sóknin sem var sú besta á síðasta HM hefur verið í molum allt mótið og virðist sem að leikmenn hafi bara verið yfirspenntir er mótið hófst og brotnað svo niður þegar á móti blés án þess að þeir hafi náð að rífa sig upp á ný. Erfitt er að benda á einhvern einn sökudólg og væri það frekar ósanngjarnt þegar allt liðið bregst svona en hallast ég þó helst að því að þjálfaranum hafi hreinlega ekki gefist tími til að undirbúa liðið sem skyldi og spilar þá máski eitthvað þar inn í að hann, upptekinn þjálfari félagsliðs í heimsklassa, er án aðstoðarþjálfara þetta mótið.

Þótt vissulega hafi maður sterkar skoðanir á öllum þessum málum þá hefur mér þótt umfjöllunin og umræðan í þjóðfélaginu mun skemmtilegri. Fólk missir sig alveg í móðursýkinni og múgæsingnum og það skemmtir mér alveg gríðarlega. Nokkuð sem maður saknaði frá Danmerkur-dvölinni, að vera í hringiðunni á Íslandi og jafnvel taka þátt í látunum. Svo eru auðvitað hinir sem kæra sig kollótta og telja jafnvel andlát sykurpúða í Hollywood merkasta atburðinn það sem af er ári. Já við erum jafn skemmtileg og við erum mörg… eða var það jafn leiðinleg og við erum fá?!